Ik wil een beweging starten

Ik ben moeder van een zoon met ouderverstotingssyndroom. Veroorzaakt door nieuwe vrouw van mijn voormalige echtgenoot. Wederzijdse families zwijgen en stemmen toe. Ik ben een vrolijke vrouw en ik vind mijn leven prachtig, maar mijn geschiedenis is inktzwart. Ik wil mij uitdrukkelijk inzetten voor moederverstoting. Zelfhulpgroepen, Facebookgroepen en stichtingen voor ouderverstoting worden bevolkt door stiefmoeders die de zaak van hun echtgenoot naar zich toe trekken. Dat is iets wezenlijks anders: stiefmoeders zijn geen verstoten ouders. Ik wil het boegbeeld worden van verstoten moeders die gesaboteerd worden door stiefmoeders. Daar wil ik mij voor inzetten. Sinds 1998 gezamenlijk gezag zijn vechtscheidingen de norm. Voorheen kon de moeder de vader nog aan het gezin binden dmv de kinderen. Nu is dat voorbehouden aan stiefmoeders die baas spelen over andervrouws kinderen en zich verschuilen achter vaders rechten. Vechtscheidingen worden veroorzaakt door stiefmoeders. De nieuwe mevrouw wil alles uit het vorige huwelijk slepen. De man, het geld en het huis. Stiefmoeders hebben de kinderen nodig als relatiebinder. Ik zelf denk dat alleenstaande moeders het meest verstoten worden door kinderen. Ten tweede hertrouwde vaders. Er zijn geen cijfers bekend. We moeten het doen met schattingen en verhalen uit de Story. Ouderverstoting is een strijd tussen biologische/ juridische moeders en jaloerse stiefmoeders. Moederverstoting is iets anders dan vaderverstoting. Maar altijd is de stiefmoeder de veroorzaker. Sinds 1998 gezamenlijk gezag is een heuse stiefmoedermaffia ontstaan die welig kan tieren. Stiefmoeders slijmen zich het snot voor de ogen bij de kinderen van een vrouw, waartegen ze achter de keukentafel rechtszaken verzinnen, die hun echtgenoot tegen haar moet voeren.

Ik heb onze zoon al 13 jaar niet gezien. Dit terwijl wij een hechte band hadden toen wij nog een biologisch gezin waren met z’n vieren. Onze zoon zegt dat hij niks met mij te maken wil hebben. Na 13 jaar is dit blijkbaar heel groot geworden in zijn hoofd. Vroeger was hij niet zo. Ik vind hem goed verpest. We zouden moeten praten, want praten haalt de druk van de ketel en normaliseert een onderwerp. Maar dat is nu juist waarin wij gesaboteerd worden. Wederzijdse families zwijgen en stemmen toe. Ook zijn vriendin en haar familie vinden het blijkbaar allemaal best. Dit betekent dat ik mijn toekomstige kleinkinderen ook niet ga zien, ik mag geen oma zijn. Nog nooit heb ik iets vernomen uit de sociale omgeving van onze zoon. Mijn aversie tegen stiefmoeders is groot. Het gaat mij al niet eens meer om onze zoon. Als hij met zijn hakken in het zand wil staan, dan blijft dat zo. Hij is gezond en hij leeft. Het gaat mij om de stiefmoeder die mijn leven heeft verwoest. Ik wil mensen bewust maken van dit gegeven. Ik weet nog niet precies hoe ik mijn activisme vorm wil geven, maar ik heb wel een aantal dingen in mijn hoofd.

Tegen de stiefmoedermaffia, die hun stiefkinderen op Social Media gooien, moet harder worden opgetreden door moeders. BN’er stiefmoeders als Chantal, Estavana en Wendy plaatsen nog meer foto’s van hun stiefkinderen dan hun eigen kinderen. Dat is een grove belediging voor biologische moeders die hun kinderen niet op deze manier in de media willen hebben, maar stiefmoeders permitteren zich deze gezagsondermijning. Het portretrecht van kinderen ligt bij de biologische/ juridische moeder.

Bekende zonen als Lil Kleine, Dotan en Ferri Somogy hebben eveneens hun moeders verstoten. In de media verloochenen zij haar en maken haar met cryptische omschrijvingen monddood. Mijn steun gaat naar de moeders van deze mannen.

Vrouwen die publiekelijk instorten doordat zij hun kinderen moeten afstaan aan een stiefmoeder verdienen veel meer onze steun en zorg. Ik noem een Britney en een Barbie (Samantha) Hoe zou u reageren als een stiefmoeder met uw man en kinderen in uw huis ging wonen?

Moeder en kind hebben recht op bijzondere zorg en bijstand. Dit zijn officiële mensenrechten, die in de knel komen door ondermijnende stiefmoeders. Ik denk aan gezinshulp in huis, zoals dat vroeger bestond. Ik denk aan bescherming van moeders en kinderen door familierechters tegen stiefmoeders. In familierechtszalen is de rol van stiefmoeders bekend, hoewel zij zich daar niet vertonen. De vader verschijnt alleen in rechtszaken tegen de moeder. Hoe moeten moeders van onbesproken gedrag zich staande houden tegen de stiefmoederterreur van valse beschuldigingen, rechtszaken en gealarmeerde meldpunten? Het feit dat stiefmoeders strijden voor meer-ouderschap is een gruwel. Dit mag nooit gebeuren, ik denk dat we dan een moeder na de bevalling weg kunnen gooien.

Er moet ook voorlichting komen voor vrouwen met een kinderwens. Vrouwen moeten bewust worden van gedwongen co-moederschap met toekomstige stiefmoeders. Vrouwen moeten in overweging nemen af te zien van voortplanting door deze wettelijke deelplicht. Kinderen krijg je met een zelfgekozen partner en een boze stiefmoeder is verre van dat.

Überhaupt is het woord Stiefmoeder slecht gekozen. Stiefmoeders hebben een slechte naam en dat is terecht. Stiefmoeders noemen zichzelf daarom graag liefkozend Bonusmoeder of Liefmoeder. Maar punt 1 zijn ze niet Bonus of Lief en punt 2 zijn ze geen moeder. Ik pleit voor ingebruikname van de titel Vader-ondersteuner of Vader-adviseur. Daarbij pleit ik ook voor iemand in huis voor werkende moeders die het zonder een Moederondersteuner/adviseur moeten doen. Gewoon iemand die thuis de boel regelt, kookt,wast en rechtszaken voorbereid. De emancipatie van werkende alleenstaande moeders is -100 in de huidige samenleving.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik mijn beweging wil activeren. Maar door erover te schrijven hoop ik op reacties en gaandeweg ergens uit te komen. Zelf ben ik niet universitair geschoold. Hoewel ik mijzelf goed kan verwoorden, ben ik niet opgeleid om een onderwerp wetenschappelijk te benaderen. Ik hoop op samenwerking met studenten van RUG Groningen Personen- en Familierecht of Hanzehogeschool Privaatrecht. Moederverstoting is ook een interessant onderwerp voor sociologen, psychologen en cultuurwetenschappers. Een enorme groep vrouwen in onze maatschappij wordt gesplitst van hun kinderen door stiefmoeders. Het is een interessante scriptie/ casus om een kennisbank voor biologische moeders te helpen maken. De open zenuw in onze samenleving die stiefmoeder heet, mag wat mij betreft nader onderzocht worden. Dat is mijn plan. Ik wil een gezond tegenwicht bieden aan de ontelbare clubs voor stiefmoeders die elkaar tips geven om biologische moeders kapot te maken.

Gea Kramer
Zo denk ik erover