Blog

Old Years evening in the Mist

Ik ben vanavond gewoon thuis en volg het nieuws online over de mist. Op Maps is te zien dat het wegverkeer in Noord Nederland helemaal vast zit. Ik woon tegenover een licht-reclame van een Take Away die niet bestaat. Het hok staat gewoon leeg, maar de neon doet het wel. Verder zie ik geen hand voor de ogen in de straat.

In de afgelopen decennia was ik twee keer onderweg in de auto op Old Years Evening naar huis. In de mist. Het leken dodenritten. Een keer bracht ik oudjaarsdag door in Delfzijl, toen nog met de kinderen. Na de jaarwisseling en het vuurwerk wilde ik naar huis rijden. Maar de mist was zo erg dicht, dat we aan het eind van de straat moesten terugkeren. Het zou onverantwoord zijn om langs het Damsterdiep terug naar Groningen te rijden.

Een tweede keer had ik een middagdienst gewerkt in Ter Apel. Ik was alleen en de mogelijkheid om te overnachten was er niet. In dichte mist ben ik van Ter Apel terug naar Groningen gereden. Volgens mij heb ik er acht uur over gedaan. Er was verder ook niemand op de weg. Ik was alleen op de wereld.

Nu zit ik voor de derde keer in de mist op oudejaarsavond. Deze keer lekker binnen. De licht-reclame van de Take Away is inmiddels uit. Ik denk dat er een tijdklok op zit.

Eerst was de Take Away van een andere familie. Op oudejaarsavond hingen ze duizendklappers in de bomen. Toen stond de moeder altijd in de afhaalbalie. Ik zag haar porties Chinees inpakken en alvast plastic tasjes openvouwen. Vaak deed ze Tai Chi, want ze stond er van vier tot negen. Ze was van mijn leeftijd en we zwaaiden wel eens naar elkaar.

Nu zit ze in de gevangenis, heb ik in de krant gelezen. Niet van vier tot negen, maar heel lang. Eén van de meest trieste verhalen in 2019. Misschien doet ze daar wel Tai Chi, want ik denk niet dat ze duizendklappers mag ophangen.