Ik liet een man toe in het leven van mijn kinderen – dat was de grootste fout die ik ooit heb gemaakt. Zonder hem had ik ze veel beter kunnen beschermen tegen kinderroofsters. Alleen had ik ze echte stabiliteit kunnen geven. Ze hadden nooit een oorlog hoeven meemaken als er niet zoveel kinderroofsters aanspraak op ze maakten. Dan hadden ze een rustige schooltijd gehad, met tijd en ruimte voor sport, muziek en hun eigen ontwikkeling. Nu werden ze constant gedwongen op te draven en pootjes te geven aan inhalige vrouwen, terwijl de vrouwen achter hun rug mij belaagden. Hun opvoeding is verpest doordat hun vader iedereen toegang tot ze gaf. Mijn levenswerk ligt in puin – en ik ben laaiend.
En hij geniet daar van. Want zo is de man. De man houdt voortdurend in de gaten of de vrouw niet op hem uitloopt. Ze mishandelen, vermoorden én ondermijnen waar ze maar kunnen. Alle vrouwen herkennen dit patroon.
Kinderen zijn onze achilleshiel – en mannen schromen niet om juist dát kapot te maken, om er zelf beter uit te komen. Er zijn maar heel weinig mannen die vrouw en kinderen ondersteunen, die begrijpen wat ze nodig hebben.
In mijn ideale wereld wonen mannen doordeweeks met elkaar in kazernes, waar ze bier kunnen drinken, voetbal kunnen kijken en aan elkaars l*l kunnen trekken. Overdag bouwen ze huizen en wegen zodat vrouwen en kinderen kunnen wonen. Mannen horen niet in het huis. Ze nemen teveel ruimte in en zijn te overheersend. Op zondag zijn ze welkkom om het vlees te snijden, op woensdagavond om nieuwe kinderen te verwekken. De kinderen zijn van de vrouw. Ondertekenen bij het klaarkomen. Zo voorkomen we kinderroof. Dat de moderne vader wordt geleerd om zich thuis te gedragen als een zorgzame vrouw is te belachelijk voor woorden. Thuis is een vrouw de baas. De man doet Buitenlandse Zaken. Zo lopen ze mekaar niet voor de voeten.