Wij waren een mooi gezin. We hadden alles opgebouwd: een vrijstaand huis met tuin rondom, een zeilboot, afbetaalde studies, goede banen en twee prachtige, blonde, blauwogige kinderen – een zoon en een dochter. Een echt koningskoppeltje. Ik dacht dat de wereld ons dat gunde.

Ik had het vreselijk mis. De ellende begon toen ons geluk jaloezie opriep bij andere vrouwen. Ze boden mijn man openlijk seks aan, want kinderroofsters slepen kinderen niet aan hun benen het huis uit. Ze winnen de vader voor hun team. Ze wilden míjn plek. En ze kwamen van alle kanten.

Een overbuurvrouw zat regelmatig halfnaakt op het bankje voor haar huis, verleidelijk poserend zodat mijn man haar goed kon zien. Ze droeg een T-shirtje met twee handafdrukken op haar borsten. Op een avond kwam ze bij ons slapen omdat haar eigen man haar had geslagen. Waarom uitgerekend bij óns? Natuurlijk om onder één dak te zijn met mijn man. Wie weet wat ze ’s nachts hebben uitgespookt terwijl de kinderen en ik lagen te slapen. Want mijn man ging ook ’s nachts naar háár, terwijl de kinderen en ik dachten dat hij nachtdienst had. Op een verjaardagsfeestje van mijn dochter speelde ik een poppenkaststuk voor alle kinderen in de keuken. Zij zat in het publiek, naast mijn man. Wist ik veel. Een andere keer gingen we met z’n allen naar het circus. Halverwege werd haar zoon ziek, zodat we allemaal naar huis moesten. Onze eigen kinderen genoten van een avondje circus, maar moesten onder dit gedram lijden. En dan was er die nacht dat iemand mijn man kwam ophalen om een beachparty te “bewaken” – waar zij al lag te wachten. Iedereen wist het, behalve de kinderen en ik. Haar eigen man heeft zich verhangen in de schuur. Een buurmeisje dat de hond uitliet vond hem bungelend aan een zolderbalk. Wij gingen verhuizen, en ik wist nog steeds van niks.