Nieuwe categorie op geakramer.nl: Reconstructie
De afgelopen twintig jaar heb ik duizenden documenten, foto’s, e-mails, brieven, rechtbankstukken en persoonlijke aantekeningen bewaard. Alles is gedateerd en digitaal gearchiveerd.
Vanaf vandaag geef ik dat archief een nieuwe bestemming.
Met behulp van kunstmatige intelligentie (AI) ben ik begonnen mijn complete archief systematisch te reconstrueren. Niet om mijn herinneringen te vervangen, maar om duizenden documenten objectief te ordenen, verbanden te leggen, tijdlijnen te maken en patronen zichtbaar te maken die voor een mens moeilijk te overzien zijn.
Daarom heb ik op geakramer.nl een nieuwe categorie toegevoegd: Reconstructie.
In deze serie neem ik je mee in mijn onderzoek naar de gebeurtenissen die uiteindelijk hebben geleid tot het uiteenvallen van mijn gezin en de verwijdering tussen mij en mijn zoon.
Mijn hypothese is dat niet de vrouwen alleen de oorzaak waren van de escalatie. Ik vermoed dat er sprake was van ondermijning en vormen van intieme terreur, waarbij P. er voldoening uit leek te halen om anderen steeds meer ruimte te geven zich met onze kinderen te bemoeien. Zwakke vaders geven bemoeizieke vrouwen vleugels. Zo heeft een goed gezin uit elkaar kunnen vallen, door gebrek aan bescherming en door geen respect voor de privacy van mij en de kinderen. Daardoor ontstond een situatie waarin beslissingen over verblijf, omgang, school, gezondheid en opvoeding steeds minder tussen de ouders plaatsvonden. Ons gezin werd een publieke aangelegenheid waarin buitenstaanders zich vrij voelden om mee te beslissen.
De situatie is uiteindelijk volledig uit de hand gelopen en heeft geleid tot een diepgaande en langdurige escalatie.
Mijn voormalige echtgenoot was geen beschermer van ons gezin. In mijn beleving koos hij er steeds opnieuw voor anderen toe te laten in onze ouderrelatie en daarmee mijn positie als moeder te ondermijnen. Hij vocht in het leger van de vijand.
Maar mijn zoon blijft mijn zoon.
Het grootste verdriet is niet dat mijn huwelijk eindigde. Het grootste verdriet is dat ik nog altijd geen deel mag uitmaken van het leven van mijn zoon, zijn gezin en mijn kleinkinderen. Een huwelijk kan eindigen, maar het moederschap niet.
Heb jij ons gekend in die periode? Beschik je over herinneringen, foto’s, correspondentie of andere informatie die kan bijdragen aan deze reconstructie? Dan hoor ik graag van je.
📧 info@geakramer.nl