Lieve kinderen,

Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet even aan jullie denk.

Niet aan dossiers, procedures of oude conflicten, maar aan gewone herinneringen.

Aan een blonde jongen en een meisje met lang haar. Aan verjaardagen, vakanties, rugzakken in de gang, Power Rangers en Barbies. Aan de kleine dingen die achteraf de grootste blijken te zijn.

De jaren zijn voorbijgegaan. Levens lopen uit elkaar. Maar sommige dingen veranderen niet.

Een moeder blijft moeder.

Met mijn dochter heb ik het geluk gehad dat onze band is gebleven. Daardoor hebben wij samen nieuwe herinneringen kunnen blijven maken en is er ruimte gebleven voor gewone dingen: een gesprek, een kop koffie, een verjaardag.

Met mijn zoon is dat anders gelopen.

Juist daardoor is het gemis soms zo groot. Niet alleen om het contact van nu, maar ook om alle jaren die we niet samen hebben beleefd. Om de herinneringen die nooit meer gemaakt konden worden.

Mijn liefde voor mijn kinderen is niet verschillend.

Voor mijn dochter voel ik vooral dankbaarheid dat zij altijd in mijn leven is gebleven.

Voor mijn zoon voel ik vooral gemis.

Ik hoop dat jullie allebei een goed leven hebben opgebouwd. Dat jullie gezond zijn en af en toe gelukkig zijn zonder precies te weten waarom.

Misschien kijken we verschillend terug op het verleden. Dat mag bestaan.

Maar er is één ding dat voor mij nooit veranderd is:

Ik ben altijd van jullie blijven houden.

Altijd.

En voor mijn zoon wil ik nog één ding zeggen:

Je hebt een moeder die je mist.
En een moeder die nog steeds van je houdt.

Liefs,

Mam ❤️