Stiefmoeder demoniseert de moeder om de plek te krijgen

Eerst wordt de biologische moeder het probleem. Lastig. Instabiel. Niet in staat. Daarna is de plek vrij. Ik ben Gea Kramer. Ik heb die volgorde gezien.

Zorg als verpakking

Het heet bescherming van het kind. Het heet het beste met hen voorhebben. De geschiedenis van de vrouw die baarde verdwijnt uit het verhaal. Haar stem ook.

Wie maakte het kind? Zij. Wie krijgt daarna het woord over haar? De nieuwe huis. Wie woont bij het kind? Vaak niet zij. Wie heet ouder? Wie overblijft na de zwartmakerij. Wat blijft er van de moeder? Een waarschuwing.

Het patroon, geen soap

Dit is geen journaalitem. Het herhaalt zich via omgang en het samengestelde gezin. De juridische vader opent de deur. De stiefmoeder hoeft het kind niet te baren. Zij hoeft de vorige vrouw klein te krijgen.

Kinderen groeien op in één verhaal. Moeder is het risico. Loyaliteit wordt schuld. Dat noemt men soms ouderverstoting. De wet noemt het belang van het kind. De dynamiek is dezelfde: zij moet wijken.

Geen heksenproef, wel een route

Vroeger een brandstapel. Nu een suggestie. Onvoldoende moeder. Klaar. Ik schrijf geen karikatuur van één vrouw. Ik schrijf de zet. Demoniseren. Dan innemen. Niet ernaast. In plaats van.

Over mijn kinderen schrijf ik met liefde. De deur staat open. Dit stuk gaat over de route. Niet over hen afrekenen.

Moeders die meespelen om iets te houden: herken de eerste zin. Zodra jij het probleem heet, is de plek al in beweging.

Gea Kramer, Groningen