Stiefmoeders vechten al jaren voor vaderrechten. Dit komt uit eigenbelang. Ze verleiden vaders om hun gezin te verlaten. Dit vervangt de oude adoptiewet. Kinderroof is het meest genormaliseerde misdrijf op aarde en verschijnt in steeds nieuwe vormen. Moeders krijgen de kinderen, vaders geven ze weg aan stiefmoeders. De adoptiewet verdwijnt, maar stiefmoederschap neemt nu de plaats in als legale kinderroof. Vanuit kerk of samenleving worden vaders niet meer gestimuleerd om bij de moeder van hun kinderen te blijven. Gezinnen brokkelen af en daarmee de hoeksteen. 

Een jonge vrouw bouwt een gezin op. Zodra het stel een huis koopt en zij kinderen krijgt, slaat de stiefmoeder toe. Dit is jaloezie. Zij neemt het hele gezin over dat de moeder opbouwde. De moeder geeft jaren tijd, energie en liefde. De stiefmoeder pikt de opbrengst in. De afgelopen 60 jaar normaliseerde de samenleving dit. De moeder verliest haar centrale rol. De samenleving maakt van haar een gratis draagmoeder. Daarna schuift zij de moeder aan de kant. De moeder moet voldoen aan de eisen van de stiefmoeder. De moeder verwachtte haar kinderen groot te brengen met de man die zij koos. In plaats daarvan duwt de samenleving haar een co-ouderschap met een stiefmoeder door de strot. Het is een valstrik, een strop die langzaam de adem wegneemt. Men noemt dit gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Men negeert de voordelen voor de stiefmoeder volledig.

Ik hoorde van een moeder dat de stiefmoeder van haar dochter op eigen houtje middelbare scholen bezocht met het meisje. De vader bemoeide zich nergens mee. Het meisje woont dus de ene week bij haar moeder en de andere week bij haar stiefmoeder.

Mijn vraag luidt nu: waarom betrekken we mannen nog bij het vormen van een gezin? Nu de norm 360 graden draaide ten opzichte van 60 jaar geleden. We noemen dit gelijkwaardigheid. Maar de vraag is: voor wie werkt dit model daadwerkelijk goed? Het familierecht richt zich zo in dat moeders na hun investering waardeloos worden. Moeders worden omgevolkt voor stiefmoeders en ze betalen er zelf voor met hun lichaam en hun investering. De man uit gezinsplanning bannen is nu de enige geoorloofde noodgreep binnen een pervers familiesysteem dat verwoestend is. Gelijkwaardig ouderschap levert alleen voordeel op voor stiefmoeders en stiefmoederschap levert meer op dan een studie. Biologische gezinnen verdelen en heersen is hun carrieremodel. Zij betrekken het huis van de man, de moeder vertrekt. 

Gelukkig heeft de Wet Drempelverlaging Grootouders het niet gered, daarin deden schoonmoeders een gooi naar het moederschap. En vergeet ook niet dat achter de schermen nog steeds gelobbyd wordt voor meerouderschap, lees: duovaders. Dit bedoel ik met kinderroof in steeds andere vormen. De samenleving zou hier alerter op moeten zijn. 

Bij stiefmoederschap zet men moeders na het opbouwen van een gezin aan de kant. Bij duovaders maakt de vader vooraf duidelijk dat de vrouw na de bevalling moet verdwijnen. Vrouwen die hiermee akkoord gaan, handelen uit altruïsme. Altruisme werkt vernietigend. Zij raken vertederd door twee mannen die een kind willen. Duovaders misbruiken dat altruïsme.

Ik zie mezelf als conservatieve feminist. Ik zie het klassieke moederschap verdwijnen. Termen als modern family en samengestelde gezinnen liegen. Alles draait om de ontmanteling van de moeder. De jaloezie op haar reproductievermogen. De samenleving gunt haar geen eigen kinderen meer. Zij reduceert de moeder tot een machine die baart voor een ander. Dit lijkt op vrouwenhandel, orgaanroof en diefstal van kinderen.

Als we echt het belang van het kind centraal willen stellen, moeten we ook kijken naar stabiliteit, continuïteit en de positie van degene die het fundament van het gezin heeft gelegd. Ons familierecht druist tegen de natuur in. Vrouwen willen zelf hun kinderen houden. Dit systeem veroorzaakt bevolkingskrimp; die neergaande lijn loopt synchroon met de afbraak van het gezin.