Ik ben het spuugzat: die eeuwige leugens van mijn ex

Toen ik het interview met Babette Verhoef las, sloeg de herkenning keihard toe. Een moeder die na jaren nog steeds buitenspel staat. Een zoon die zijn vader op het podium eert, terwijl hij zijn eigen moeder buiten liet staan. Een ex-man die zijn bloedeigen kinderen hun moeder niet gunt. Het voelde als mijn eigen verhaal. Want dit heeft niets met een liefhebbende vader te maken. Dit is intieme terreur. Dit is een vrouw raken via haar kinderen. Dit is kinderen als pionnen gebruiken om de moeder te breken en uit te schakelen.

Al in 2005 was mijn ex bezig onze kinderen los te weken — met beloftes over eigen kamers en een ander leven, achter mijn rug om. Uiteindelijk trok hij onze zoon 300 kilometer verderop en liet de verwijdering voortduren. Twintig jaar later speelt hij nog steeds de geweldige vader en opa in zijn imaginaire gezin met zijn imaginaire kleindochters, die helemaal niet van hem zijn. Met zijn mooie verhalen in zijn community. En maar deugen. Maar als moeder van zijn echte gezin walg ik over zijn rol als vader. Hij kan zijn gezin niet beschermen tegen het kwade. 

Ik weet nu dat een man uit pure haat, jaloezie en controlebehoefte een moeder van haar kinderen kan beroven. Dat is laf, maar in al zijn duisternis herkenbaar. Een man die na twintig jaar nog geen millimeter een stap naar voren doet, die zijn eigen dochter laat vallen om de dochter van een ander op te voeden is iemand die de titel vader niet verdient. 

Wat ik na al die jaren nog steeds niet kan vatten, is hoe een zoon zich zó laat vergiftigen. Hoe Lil zijn vader ophemelt is niet alleen doorzichtig, maar ook schrijnend voor een moeder. Ik zie het bij Lil, en ik zie het bij mijn eigen zoon. Hoe hij de leugens, de manipulatie en de systematische zwartmakerij accepteert. Hoe hij zijn eigen moeder volledig uit zijn leven wist, alsof ze nooit bestaan heeft.  Alsof al die jaren van liefde, zorg en opoffering gewoon kunnen worden uitgewist. Het voelt als verraad op het diepste niveau. Niet alleen door de vader die dit orkestreert, maar ook door het kind dat het toelaat. Dat is de wond die maar niet geneest. En het is generatieoverstijgend: ook de kleinkinderen worden in de armen van de foute oma gelegd. Zo lang ik buiten gesloten word zal ik openbaar blijven schrijven.

Ik ben een moeder die vanuit haar eigen geschiedenis publiek spreekt over moeder-kindvervreemding, gezinsbreuk en de bescherming van moeder-kindrelaties. Wij moeders zijn de allerbelangrijkste leverancier van kinderen en we hebben niks te vertellen. 

Ziet een vader zijn kind niet, dan zijn de rapen gaar en springen alle stiefmoeders (de groep die werkelijk belang bij de kinderen heeft) op de barricaden. Ziet een moeder haar kind niet, dan helpt niemand haar. Zelfs een moederbeweging bestaat niet, kun je nagaan.

Ik moedig vrouwen aan om geen kinderen te krijgen. In ieder geval niet binnen een relatie met een man, dan heb je iig de grootste groep kinderroofsters al uitgeschakeld: de stiefmoeder. Uit eigen bittere ervaring weet ik: geen enkele bevolkingsgroep wordt zo systematisch gehaat en kapotgemaakt als moeders. Ook de rechtspraak en de hulpverlening laten het afweten. In plaats van bescherming te bieden, worden moeders behandeld als leveranciers van kinderen. Als jouw kind ontvoerd wordt door een stiefmoeder, kun je op je kop gaan staan: de politie lacht je recht uit in je gezicht. Ze verwijzen je een beetje rond van kastje naar de muur, dat is de hulp die beroofde moeders wordt geboden. Een moeder is een openbare schietschijf. 

En het wordt alleen maar erger. Net als Europa, het WK en het Songfestival verliest ook het exclusieve moederschap haar oude glans en vertrouwde vorm. In de toekomst zullen kinderen steeds meer worden gebruikt in het kader van inclusiviteit, diversiteit en gemeengoed (meerouderschap, stiefouderschap, duovaderschap). Moeders worden opgejaagd en kinderen opgeëist door stiefmoeders en duovaders die een kind nodig hebben om hun eigen plaatje compleet te maken, hun imago op te poetsen of hun eigen leegte op te vullen. Moeders moeten leveren: het kind baren, verzorgen, opvoeden… en dan opzij gaan als iemand anders het bed van vader bereikt. Het is een harde conclusie, maar ik trek hem op basis van wat ik zelf heb meegemaakt en wat ik om me heen signaleer.