Soms verandert er ongemerkt iets groots.
Dit voorjaar verkocht ik mijn fiets. Mijn Sensa trekkingfiets verhuisde voor €200 naar een nieuwe eigenaar. Dat voelde eerst alsof ik een stukje vrijheid opgaf. Achteraf bleek het tegenovergestelde waar.
Ik bleek vooral een wandelaar
Eigenlijk loop ik het grootste deel van mijn afstanden al jaren zelf. Mijn fiets gebruikte ik vooral voor korte ritjes naar de Primark, de Papiermolen of Fokko. Bovendien zat mijn Sensa nooit echt lekker. Het was een trekkingfiets met een sportieve zit, terwijl ik eigenlijk meer een stadsfietser ben.
Uiteindelijk werd mijn fiets slachtoffer van zijn eigen gebruiksprofiel: te veel werk voor de korte ritjes waarvoor ik hem gebruikte. Ik haalde hem uit de schuur, zette hem vanwege de vele fietsdiefstallen in Groningen altijd dubbel op slot en haalde hem kort erna weer op. Voor een rit van vijf minuten voelde dat steeds minder logisch.
Eigenlijk loop ik verrassend veel. Acht kilometer wandelen vind ik geen probleem. Pas wanneer ook de terugweg mee gaat tellen, wordt een deelfiets, bus of trein interessant.
Mijn nieuwe vervoersmix
Inmiddels heb ik een systeem gevonden dat veel beter bij mijn leven in Groningen past. Voor de meeste bestemmingen loop ik gewoon. Op een luie dag, of een terugweg, pak ik een Dott-fiets. Ik heb zelfs een parkeerzone voor mijn voordeur. De Check-scooter bewaar ik voor bestemmingen zoals het Helperbad.
De bus gebruik ik vooral voor bestemmingen waarbij heen en terug lopen minder aantrekkelijk wordt, zoals Kardinge, het Martiniziekenhuis, winkelcentrum Lewenborg en winkelcentrum Paddepoel. Voor mijn rail walks over het Hogeland neem ik de trein.
Niet één vervoermiddel voor alles, maar steeds het vervoermiddel dat het beste bij de bestemming past.
Ook het OV veranderde
Eind augustus word ik 65 jaar. Eindelijk mag ik gebruikmaken van de leeftijdskortings in het openbaar vervoer. Mijn hele leven heb ik oudere reizigers met kortings zien reizen en nu ben ik eindelijk zelf aan de beurt.
Mijn timing blijkt alleen niet ideaal. Van 1 september tot 1 januari mag ik precies vier maanden gebruikmaken van de regeling. Daarna verdwijnt de landelijke leeftijdskortings.
Daarom heb ik mijn Dal Noord-abonnement inmiddels opgezegd. Deze zomer reis ik met NS Dal Vrij door de provincie en binnen Groningen loop ik meestal of gebruik ik een Dott-fiets.
Ook het nieuwe busstation veranderde mijn reisgedrag.
Vrouger stapte ik na een treinreis regelmatig nog over op bus 1, 4 of 5 richting het Zuiderdiep. Dat perron lag praktisch op mijn route naar huis. Sinds de verhuizing naar de zuidkant van het station moet ik eerst het hele station onderdoor. Daardoor kies ik makkelijker voor een deelfiets die wel aan de noordkant staat.
Van bezit naar gebruik
Misschien gaat dit verhaal eigenlijk helemaal niet over een fiets.
Ik ben altijd aan het minimaliseren en ik houd van een leeg huis. Toen mijn droger kapot ging, verving ik hem niet meer. Toen mijn stofzuiger kapot ging, kocht ik geen nieuwe. En nu heb ik ook geen eigen fiets meer.
In de fietsschuur hangt mijn jassencollectie. Op de plek waar vrouger mijn fiets stond, staat nu vooral ruimte. Misschien verhuur ik de lege fietsplek wel aan iemand met een dure fiets of scooter.
De MaaS-flaneuse van Groningen
Zonder dat ik het doorhad, veranderde ik van fietseigenaar in een MaaS-flaneuse. Ik wandel wanneer het kan, gebruik een deelfiets wanneer dat handig is, neem de bus wanneer dat praktisch is en stap in de trein wanneer het Hogeland roept. 🌾🚆
En nu ik erover nadenk: misschien zet ik binnenkort mijn strijkplank ook maar eens op Marktplaats. 😄
