Stiefmoeders breken af wat een echte moeder heeft opgebouwd.
Hun dochters doen vrolijk mee.
Samen zetten ze de biologische kinderen op tegen hun eigen moeder.
Ze stoken. Ze fluisteren. Ze draaien.
Tot de band kapot is.
Ik zie mijn zoon nooit meer.
Ik mis hem.
Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Het voelt leeg.
Het voelt alsof er een stuk uit mij is gescheurd.
Verdriet, machteloosheid, boosheid — elke dag opnieuw.
De dochter van de stiefmoeder staat ertussen.
Zij stookt, manipulatief, uit eigenbelang.
Zet zichzelf neer als slachtoffer, terwijl zij degene is die de touwtjes in handen heeft.
Ziet mijn zoon dat dan niet?
Ziet hij het echt niet?
Hoe kan hij kiezen tegen de vrouw die hem baarde en alles voor hem gaf?
Dit voelt als een gerichte sloop van de biologische band.
De moeder die alles gaf, wordt buitengesloten.
En ik blijf achter met het gemis.
Als hij zou ophouden de stief te verdedigen, zouden we over heel veel dingen overeen kunnen komen.
Samen om tafel. Excuses.
Maar dat gaat niet als ik eerst langs die stief moet.
En daarom houden de stiefen vast — zij zijn gebaat bij een kapotte moeder-zoonrelatie. Ze vrezen voor hun riante leventje.
