Humberto Tan begint opnieuw
Story zet op de cover dat E. al tien jaar deel uitmaakt van het leven van H. En dat dit pijnlijk is voor I. Dertig jaar I. Drie kinderen. In 2023 zei H. dat ze harmonieus uit elkaar gingen en dat de liefde voor de kinderen bleef. Dat klonk netjes. Ik ben Gea Kramer.
Als Story gelijk heeft, zat E. al een decennium naast H. I. was al die tijd de moeder van het gezin. Eind 2022 Paramaribo, werk en feestdagen in dezelfde stad. Later werd E. zwanger. H. is zestig en wordt opnieuw vader. E. is zevenendertig. Ik noem dat tijd die bij I. en de kinderen hoorde en werd gestolen door E..
Hij kan opnieuw. Zij niet
H. kan opnieuw beginnen. I. kan dat niet. Zij heeft de kinderen gedragen en grootgebracht. Op haar leeftijd komt dat niet nog een keer. Hij wel. De kinderen zien twee ongelijke ouders, terwijl alles heet alsof vader en moeder gelijkwaardig zijn. Dat is oneerlijk naar hen. Hij krijgt een nieuw kind. Hun moeder krijgt die kans niet.
De drie kinderen moeten hun vader ontmoeten waar E. woont. Zij is de vrouw die volgens Story al tien jaar in zijn leven was. Nu viert E. feestdagen en kroonjaren met de kinderen van I. De baby die komt is van E. De drie anderen zijn van I. Toch zitten ze straks aan één tafel met de vrouw die later kwam.
Gezelligheid en stilte
Gezin is gezelligheid. Stemmen. Eten. Iemand die binnenkomt. Aan de tafel van H. komt dat terug. E. is zwanger. Er komt een kind bij. Feest. Een huis dat weer vol lijkt. De drie van I. kunnen daar binnenkomen en voelen: hier is leven. Hier is hun vader elke dag.
I. blijft met stilte. Het huis waar vroeger drie kinderen doorheen liepen. Geen nieuwe baby. Geen tweede kans. Alleen wat was. Het kan dat één van de kinderen overloopt naar E. Niet uit haat. Uit gezelligheid. Uit het gevoel dat daar het gewone leven is. Voor I. is dat verlies.
Het gezin van I. blijft verdeeld. Niet een winter. Voorgoed. Elke middag die E. met de kinderen van I. heeft, is een middag die I. niet heeft. Later de kleinkinderen hetzelfde. E. wint uren die zij niet gedragen heeft. I. levert uren in die zij wel heeft gemaakt. Haar toekomst met hen wordt dunner. De hunne met E. dikker. Dat loopt door tot de kleinkinderen.
Een man als risico
Die ongelijkheid wordt behandeld alsof het gelijk is, en daardoor is een man een risico voor het gezin. Zij droeg hen, negen maanden, baren, de eerste jaren, en hij niet, maar daarna krijgen zij dezelfde knoppen. Hij kan weg, een andere vrouw binnenhalen en opnieuw een kind zetten, en zij kan dat niet. Het gezin hangt af van of hij blijft en of hij haar plek met rust laat. Gaat hij weg, dan scheurt de harmonie van de kinderen meteen in twee tafels en twee werelden, en zij moeten kiezen waar het leven is. I. houdt de stilte, hij bouwt rumoer met E., en de kinderen staan in die scheur.
Gea Kramer, Groningen
