Het verhaal van Sharon Stone raakt mij

Sharon Stone vertelde hoe zij de primaire zorg over haar zoon verloor. Haar verhaal brengt mij terug naar mijn eigen geschiedenis. Ook ik kreeg een vader en een stiefmoeder tegenover mij. Zij spanden vijf rechtszaken tegen mij aan.

Zij schakelden instanties en personen in om mij te intimideren. Via sociale media zetten zij mijn zoon onder druk om mij te verlaten. Tegelijkertijd moest ik steeds opnieuw verschijnen en mij verantwoorden. Ook lieten zij mijn kinderen verhoren. Met liefde heeft het niets te maken.

Wat ik intieme terreur noem

Voor wat ik onderging, gebruikt men de woorden intieme terreur. Het woord vechtscheiding beschrijft mijn ervaring niet. Het suggereert twee ouders die elkaar bestrijden. Ik beschrijf intimidatie, vijf rechtszaken en het verlies van mijn zoon.

Mijn beschuldiging is helder: de vader van mijn kinderen oefende terreur uit en de stiefmoeder stuurde achter de schermen aan. Haar aandeel bleef buiten beeld, terwijl ik mij in procedures moest verantwoorden. Ik wijs haar aan als het brein en de aanstichter. Dat is de beschuldiging die ik met mijn reconstructie wil onderbouwen.

Geen scrupules gezien

In haar handelen zag ik een intense, verwoestende jaloezie. Naar mijn overtuiging wilde zij alles van mij hebben: mijn huis, boot, geld, man en kinderen. Ik heb geen scrupules gezien over de schade die haar handelen aan de jeugd van mijn kinderen toebracht. Dat zij nog steeds contact maakt met hen, is voor mij niet te bevatten.

Hun vader hield haar niet tegen. Hij werkte eraan mee. Daarmee schoot hij voor mij als vader ernstig tekort. Onze kinderen hadden bescherming nodig tegen deze strijd, niet een vader die eraan meewerkte.

Vijf rechtszaken en mijn zoon verliezen

Ook de rol van de rechtspraak wil ik zichtbaar maken. Ik moest mij verdedigen, terwijl haar aandeel buiten beeld bleef. De procedures boden mij geen bescherming tegen de intimidatie die ik beschrijf. Ik ervoer dat zij daardoor juist meer ruimte kregen.

Vijf rechtszaken. Steeds opnieuw mijn moederschap verdedigen. En ondertussen mijn zoon verliezen. Dat is de geschiedenis waarover ik schrijf.

Gea Kramer, Groningen.