Een kind haat zijn moeder niet vanzelf.
Die afkeer plant een stiefmoeder later.
Iemand fluistert, draait en zet de eerste vrouw weg.

Ik droeg een jongen en een meisje.
Vanaf mijn veertiende was dat de droom.
Het is me gelukt.
Door wetswijzigingen tijdens mijn eigen leven werd dat gezin mijn Waterloo.

Het doel heet het kind.
Niemand vertelt moeders dat zij de verliezers kunnen worden.
Dat is het probleem.

Biologisch moederschap en sociaal ouderschap

Biologisch moederschap is bloed en bot.
De band begint voor de geboorte.

Sociaal ouderschap bestaat ook.
Als juridisch begrip.
De wet noemt het nauwe persoonlijke betrekking.
Europa noemt het family life.

Een stiefmoeder die jaren met het kind samenwoont, kan omgang vragen.
Soms zelfs medegezag.
De rechter kijkt dan naar de later opgebouwde band.
Niet naar wie het kind baarde.

Dat onderscheid verdwijnt in de praktijk.
De stiefmoeder krijgt een plek die lijkt op die van de moeder.
Voor de vrouw die het lichaam leverde, is dat verlies.

Bij dieren blijft de moeder meestal de kern.
Geen rechter geeft een later vrouwtje rechten op het jong.
Dat doen alleen mensen.

Zestig jaar wetgeving in mijn leven

Dit gebeurde tijdens mijn leven.
Toen ik vruchtbaar werd, stond de moeder nog centraler.
Na scheiding gold lang: voogd en toeziend voogd.
Het kind bleef meestal bij de moeder.

In 1990, het geboortjeaar van mijn zoon, kreeg de vader wettelijk omgangsrecht.
In 1998 werd gezamenlijk gezag na scheiding het uitgangspunt.
In 2009 kwam de Wet bevordering voortgezet ouderschap.
Die wetgeving is door linkse partijen gepromoot.
Zij maakten van het kind het doel.
Gelijkheid. Vaderrechten. Voortgezet ouderschap.

Het klinkt nobel.
Het resultaat is anders.

Die wetten maakten van vaders verraders van het kerngezin.
Van kinderen overlopers naar de vijand.
Van moeders leveranciers voor de carrière van stiefmoeders.

Een stiefmoeder
Na een paar jaar kan zij family life claimen.
Vaderrechten werden het voertuig.
De moeder die baarde, kreeg geen extra bescherming.
Haar voordeeltjes werden weggehaald bij moeders.

Mijn zoon en de stiefmoeder

Ik heb twee kinderen.
De oudste liep vrij snel over naar de stiefmoeder en haar familie.
Twintig jaar geleden.
Hij kwam niet terug.

Een man vind je op iedere straathoek.
Vaders zijn voor een vrouw niet het zwaarste verlies.

Een zoon die de stiefmoeder kiest, raakt dieper.
Hij was mijn kind.
Ik droeg hem.
Ik was er eerst.

Hij was niet geboren met afkeer van mij.
Die afkeer is aangeleerd.
Hij was oud genoeg om te kiezen.
Hij koos de kant die later binnenkwam.
Hij bleef twintig jaar weg.

Ik hou van hem.
Dat blijft.
Maar ik noem de keuze.
Hij zette de vrouw die hem maakte opzij.

Voor mij voelt dat als inruilen.
Een stiefmoeder die de eerste band breekt pakt de plek.

Ik wil mijn zoon terug.
Na dit stuk is de boodschap helder.

Dump de stiefmoeder en haar gevolg.
Zij was er niet eerst.
Ik wel.

Recht je rug

Mijn zoon moet zijn rug rechten.

Niet de anti-moeder wet volgen die uit feminisme, gelijkheid, vaderrechten, kinderrechten en later lhbtq-meerouderschap kwam. Die wet is dagelijks mainstream.
De stiefmoeder profiteerde het meest van die route. Zodra er kinderen in en relatie zijn, slaat de stiefmoeder toe. Het warme nest van kinderen wordt vaak al tijdens de basisschoolleeftijd verwoest. 
Wij hebben daar niets mee te schaffen.
Wij zijn echt.

Volg de natuur.
De natuur zegt: je hoort bij de vrouw die je baarde.
Niet bij de vrouw die later via je vader binnenkwam. Niet bij family life.
Niet bij de familiecarrière van een stiefmoeder.

Twintig jaar is lang genoeg in een leugen.
Recht je rug.
Volg de natuur.
Niet de wet die van jou een overloper maakte.

Kinderen krijgen is zinloos geworden

Kinderen krijgen is zinloos geworden.
Niet omdat kinderen niets waard zijn.
Omdat de vader wettelijk van beschermer in verrader is veranderd.

Vroeger was de man het schild om het gezin.
Nu houdt hij na de breuk rechten.
Een wensstiefmoeder aast op een kant-en-klaar gezin.
Via hem krijgt zij het kind.

Een vrouw levert negen maanden, nachten en haar lichaam.
Hij levert zaad.
Daarna kan hij het kind uitleveren.
Met de wet.
En met de toeslagen die het kind meebrengt.

Ik zou nu nooit meer kinderen willen met een man.
De kaarten liggen anders dan toen ik veertien was.

Dit schrijf ik voor jonge vrouwen

De wet kan jouw kind delen met een vrouw die het niet baarde.
Sociaal ouderschap kan biologisch moederschap opzijzetten.
Je kunt de verliezer worden terwijl het doel het kind heet.

Biologisch moederschap is de eerste band.
Een stiefmoeder is een later verzinsel.
Een man bij het gezin is geen garantie.
Via hem komt zij binnen.

Een kind haat zijn moeder niet vanzelf.
Een stiefmoeder kan hem dat leren.
Ik wijs dat af.

Gea Kramer
Groningen